۱۳۸۷-۰۲-۲۱
شیوه ارائه مطالب علمی و فنی
* اگه رشته تون مهندسی نرم افزاره حتما درس شیوه ارائه مطالب علمی و فنی رو کاملا جدی بگیرید. هرچند من این درس رو با خانم دکتر تقی یاره داشتم ولی به طرز عجیبی در نوشتن، گزارش، مقاله، اسلاید، پایان نامه و یا هر نوع مستند جدی ای می لنگم. چون البته سیستم درس خوندن من دودریت بود:-) باور کنید مهم نیست به چه نتایجی در پروژه ها و یا تحقیقاتتون می رسید بلکه این مهمه که اونها رو چطور ارائه میدید؟ این فنی و حرفه ای بودنش خیلی مهمه و باعث میشه دیگران روی شما حساب کنن. به خصوص زمانی که لازم میشه گزارشتون به یک مقام درست و حسابی ارسال بشه و یا مبنای پول و پاداش گرفتنون اون گزارشه باشه. ببینین کی من اینو بهتون گفتم.
پ.ن: یه کتاب در همین مورد پیدا کردم که نوشته استاد محبوبم دکتر روحانی رانکوهیه. اینم یه اسلاید از این کتاب
پ.ن۲: الان نگاه کردم دیدم قبلا هم در این مورد غر زدم. ظاهرا من فقد بلدم غربزنم. هیچوقت به فکر اصلاح خودم نیستم. هنوزم همون مشکلاتو دارم (۱- زیادی وارد دیتیل میشم ۲- از نظر محتوا مشکلی ندارم ولی متاسفانه ساختار گزارشاتم صحیح نیست و از نظر نگارش چیز فاجعه ای هست)
* لینکهای مرتبط: ۱- چگونه یک گزارش فنی بنویسیم - خیلی مفید بود.
۲- ساختار یک گزارش فنی - خلاصه تر از بالایی هست
۳- توصیه هایی در باب نوشتن یک گزارش فنی
* در حالت کلی به نظرم خیلی خوبه که روی این موضوع کار کنیم که خودمون، دانش و توانائی هامون رو چطور به دیگران ارائه بدیم که موجه باشن؟ من اصلا توی این یه مورد موفق نیستم. چون اعتماد به نفسم خیلی پائینه اما اگر base تون درسته یعنی اعتماد به نفس خوبی دارید حتما روی شیوه ارائه شخصیت و دانش و آگاهی خودتون به دیگران کار کنید. میدونین چرا میگم؟ ممکنه اعتماد به نفس یکی خوب باشه ولی چنان کارها و حرفا و نوشته های عجیب و زننده ای بکنه که به نظر دیگران احمق و یا جلف بیاد. از اون طرف هست، بارها دیدم که یارو یه مطلب پیش پا افتاده و واضح رو چنان با آب و تاب توضیح میده که انگار ادیسون برق رو کشف کرده باشه و مورد تحسین همه هم واقع میشن. چرا؟ چون بلده چطور ارائه کنه. به هر حال موجه و معتبر بودن صفت و کانتکست خیلی خوبیه. من ندارمش ولی توصیه میکنم روش کار کنیم:-)
*شما رو نمیدونم. ولی خودم دیگه از این حالت قاطی پاتی نوشتن خسته شدم. از این به بعد میخوام توی هر پست فقط راجع به یه چیز بنویسم. ببینم میشه یا نه. مثلا همین مطلب رو میشد دو تا پست کرد. اصلا ابعاد این دو پست یکی نیستند. ولی اونطوری هم خیلی سخته. هر روز بخوام فقط راجع به یه چیزی بنویسم. موندم بقیه وبلاگها جطوری مینویسند. من تا چند تا چیز همزمان نیاد توی ذهنم، فکر آپدیت به سرم نمیزنه:دی
* پی نوشت: خوب دو تاش کردم. یعنی اون بخش توهمات پسرونه رو بردم متن پائینی. ببینم از این به بعد چی میشه. فکر کنم سخته هر روز دو یا سه تا پست بدم! یه دونه باشه ملت نظراتو یکجا بنویسن بهتر نیست؟ تا اینکه جدا جدا بخوان کامنت بدن؟ نمیدونم. من ترجیح میدم همه مطالب روز یک نفر رو یکجا بخونم.
