۱۳۸۶-۰۸-۱
زندگی دگمه Undo رو کم داره
* هر چقدر بنویسی آب، باران نخواهد بارید…
* زندگی به شدت هر چه تمام یک دگمه Undo کم دارد مواقعی هست که آدم دلش میخواد ای کاش این دگمه وجود داشت و با کلیک روی اون به چند هفته، چند ماه و یا چند سال پیش بر می گشت. در اون صورت در مورد اتفاقی که می افتاد عاقلانه تر تصمیم می گرفت. شرایط بهتری داشت و بهتر برنامه ریزی می کرد. حیف که آدم باید کلی مصیبت بکشه تا تازه بفهمه که اشتباه کرده. ای کاش میشد مواقعی که آدم اشتباهی کرده حالا هر چند کوچک که باعث میشه یک عمر خودش را سرزنش کنه می تونست حافظه اش رو پاک کنه. شاید اون دگمه Undo می تونست این کارو بکنه. اینطوری زندگی خیلی سختتره. آدم همش فکر می کنه دنیا دار مکافاته و حالا حالاها باید به خاطر اشتباهاتی که توی یه برهه از زندگیش کرده در برهه های دیگر عذاب های سختی بکشه.
* به نظر من اگه این دگمه وجود داشت من یکی بیشتر از این نارحت می شدم که چرا زیادی و بی جهت به بعضی از آدمها محبت کردم. و بدون شک سعی میکردم این بخش رو Undo کنم. آدمهایی که اصلا ارزشش رو نداشتن که اینهمه انرژی صرف آموزش اونها بشه. یعنی بیشتر از اینکه از ظلم کردن ناراحت باشم چون اهلش نیستم از محبت کردن زیادی ناراحت میشم. مواقعی هست که آدم برخی از آدمها رو پرورش میده شخصیتشون رو هدایت می کنه و بعدش یه روزی همونها اعتماد به نفس کذایی پیدا می کنن و علیه خودش قیام می کنن. وه که چقدرم پررو و پر مدعا. انگار که یادشون رفته تا همین چند وقت پیش چقدر جلوی تو عجزو ناله میکردن.
فکر کنم یه بار دیگه هم گفته بودم که از آدمهای تازه به دوران رسیده و نوکیسه خیلی بدم میاد. خیلی…
* حیف که آدم فقط میتونه با یادآوری این چیزا فقط خودش رو عذاب بده. من ایمان دارم که فقط تعداد کمی از آدمهای قدرنشناس هستند که خدا بهشان فرصت دوباره میده و اجازه میده برگردن. باقی غرق دنیای خودشون میشن… یادمون نره گاهی خدا به ما فرصت میده نعمت میده و موقعیت میده فقط برای اینکه ما رو امتحان کنه که آیا لیاقت شرایط بهتر رو داریم یا نه؟ نحوه استفاده اش به خودمون بر میگرده. اصلا هیچی ولش کن. حتی نوشتن اینها هم ذره ای از عمق ناراحتی آدم نمی کاهه! گفتم که
هر چقدر بنویسی آب، باران نخواهد بارید… 
